3 uur in de namiddag
De achterkant heeft franjes en de voorkant is kaal. Wat erboven zweeft maakt een vermoeide indruk, maar dit is een indruk die bedrieglijk is; in een fractie kan het accelereren naar een snelheid die zich aan het waarnemingsvermogen van het geoefendste oog onttrekt.
Het is 3 uur in de namiddag en er is een rust die nergens dan in een autoloze stad te vinden is.
De tranen vloeien onmerkbaar, of is dit ook een indruk die bedrieglijk is?
Beneden, aan de voet van de klim, hebben de cursisten zich verzameld. De winnaar van de theoretische ronde heeft zijn plaats afgestaan aan de vrouw die de minste punten scoorde. Het team heeft vergaderd en zich mokkend accoord verklaard. Dit was de eerste fout.
Over de weersomstandigheden kan ik kort zijn: die zijn optimaal. Wat niet wegneemt dat twee van de deelnemers – een uit de voorhoede en een uit de achterhoede – overwegen of ze, gezien de te verwachten temperatuur, hun onderneming op dit punt niet zouden moeten staken. Dat de overige leden van de expeditie deze twijfel niet signaleren is de volgende fout.
Halverwege het pad heeft de berg al menig geheim blootgegeven. Opgewondenheid bij de ene helft, verstomming bij de andere. Geen van de helften nog overvallen door angsten. Dit zal veranderen; indien het huidige tempo strak aangehouden wordt treffen duisternis en mens elkaar om exact 16 uur 30 CET. Vertrouwen in deze voorspelling leidt de derde fout in.
Het is 4 uur in de namiddag en er is een rust die nergens dan in een televisieloze motelkamer te vinden is.
De tranen vloeien onmerkbaar, en dit zou de laatste fout kunnen zijn.
Het circuit is opengesteld voor seizoenbloeiers die vertrouwd zijn met met falende toekomstprognoses. Menigmaal werd de overactieve rede op de woorden getikt en naar de passieve hoek gestuurd om zich te bezinnen. Dit lijkt kinderspel, en is het ook; proef maar hoe het na een snufje moraal fataal bederft. Ik erken de autoriteit van de regenboog. Het bevel klinkt om de lont te ontsteken, die de wond tot ontploffen brengt. Wie de uitdaging aangaat zal meemaken hoe tijdens het heetst van de koorts de kakafonie van geluiden stil valt. De megaregen die te bestellen is met een SMSje naar 06SHAMAANA doet de rest.
Het is 5 uur in de namiddag en er is een rust die nergens dan onder een bloesemende linde te vinden is.
De tranen vloeien onmerkbaar, zoals het bloed, tegen de stroom in.
Het zwaard ligt tussen de dekens in de dekenkist. Deze kist is 123 lentes jong en niet éen keer verplaatst. Dit in tegenstelling tot het zwaard dat geschitterd heeft in het licht van iedere zon boven alle bekende continenten van de aarde. Het staal is nu dof en heeft al kervend zelf menige kerf opgelopen. Ah de snikken die dit zwaard gehoord heeft. En nog, want de dolenden weten het te vinden.
Overdag vergaderen er de winden en 's nachts wanneer deze zich verspreid hebben is er een rust die nergens dan op een rimpelloos water te vinden is.
De tranen vloeien en verzamelen zich onmerkbaar onder de staart van de groenogige orkaanvis.
Het evenwicht dient af en toe verstoord te worden. Hoor ik je tegenpruttelen? Dan stel ik het nog een keer, en nu met nadruk. Het evenwicht dient af en toe verstoord te worden.
De feestelijkheden helden al over naar de rumoerige kant, dus niet meer dan een duwtje is nodig. Als iedereen die ook maar éen cel bewegen kan nu aanhaakt, leggen we beslag op wat we ook maar bedenken kunnen. Enkel om het met een sobere ceremonie in de Kleine Oceaan tot zinken te brengen. Alle auto's? Alle satelieten? Doen we! Hoor ik je tegenpruttelen? Dan nemen we er ook nog alle vergadertafels bij.
Het is 7 uur in de vooravond en er is een rust die nergens te vinden is dan waar hier en daar samenvallen.
De tranen vloeien en worden zonder voorbehoud opgenomen door de wortels van de linde.
De fruitschaal heeft horentjes, éen voor ieder kind. Het geroezemoes in de garderobe klinkt door in de keuken als een verhit insectengesprek.
Een beetje melig, de pastei; het is duidelijk dat wanneer men deze nieuwe kracht per se aan wil houden voor de bediening er éen extra voor de bereiding aangetrokken zal moeten worden.
De kinderen zijn ontpit en dit is te merken; ze worden naar binnen gewerkt met een gemak dat schaamteloos zou zijn als er niet zo duur voor betaald was.
Het is 8 uur in de vooravond en alle aanwezige mobiele telefoons zijn voorzien van een kloon van jouw SIMkaart. Je wordt gebeld en er volgt een rust die nergens dan in de klank van een miljoenvoudig 'ja' te vinden is.
De tranen vloeien en verkoelen je wangen.
De ouderdom van het prachtgeslacht is duizelingwekkend. De lijnen gaan terug tot voor de uitvinding van de drukpers, maar doordat de handschriften bij de brand van 1777 verloren zijn gegaan, valt een exacte datum niet meer met zekerheid vast te stellen. Er gaan geruchten dat de stamhouders elkaar in het jaar 0 CJ het jawoord gaven, maar dit lijkt mij een geval van mythevorming. Wel is waar dat de vogeltjes, die model vlogen voor het logo dat het familiewapen siert, als soort zo'n duizend jaar geleden uitgestorven is. Een groep vrouwen en mannen, die zich voordeden als rondtrekkende acrobaten, zou als compensatie voor een gastvrij onthaal de laatste exemplaren geschonken hebben aan een bey in de Libanon. Bijzonder en daarom afgebeeld op een miniatuur, die achteraf gedateerd is op 999 CJ. Het gemummificeerde restant van een dergelijk vogeltje werd op wonderlijke wijze uit de vuurzee gered, of beter, is erin geslaagd zich op wonderlijke wijze uit de vuurzee te redden. Maar dit is een verhaal apart.
Het is 9 uur in de vooravond en vanwege een ongeregeldheid op de luchthaven moet de landing uitgesteld worden. Cirkels beschrijvend stijgt het toestel gestaag tot een rust bereikt wordt die nergens te vinden is dan op een hoogte die terugkeer onmogelijk maakt.
De tranen vloeien, pillen poeders en piercings gaan spontaan een verbinding aan en het juweel dat het resultaat is betovert met een kracht van 76 op de schaal van CC.
Hikalaia heeft zich in haar vanzelfsprekende goedheid ontfermt over alle kwaad. Haar toernee langs de vier elementen is afgerond en het succes is honderd procent. Diegenen die zich nu nog met het herroepelijke willen meten zullen eerst al hun bezittingen over de balk kwijt moeten. Ga d'r maar aan staan.
Het is 10 uur 's avonds en de maan is wassend. Op de vensterbanken liggen appels, van dezelfde soort als door de dichter bezongen in een geanthologiseerd gedicht. Er is een rust die nergens dan in de mening van de menigte te vinden is.
Immers, zijn de uitersten van de idolatrie niet bereikt? Is de reis niet licht als je het gewicht bij de wereld legt en zelf met volle handen door het lege midden trekt? Zijn de mazen van het net inmiddels niet groot genoeg voor twee? Ah de levensvragen bezorgen iedere keel die aan een antwoord begint een allergie, wanneer niet eerst een consult bij de dood heeft plaatsgevonden en wanneer niet eerst de sleutel naar het westen omgedraaid en uit het slot gehaald is.
Het is 11 uur 's avonds en er is een rust die nergens dan in een volledig computergestuurd klimaat te vinden is.
Zo hier al tranen vloeien, dan blijven ze buiten de dossiers.
Jongstleden heeft het syndicaat al zijn aandelen verkocht, zoals nu pas bekend geworden is. Naar de precieze overwegingen achter deze beslissing is het slechts gissen. Jouw vermoeden is evenveel waard als dat van mij. Dus voor wat het mijne waard is, hier heb je het: er waren contanten nodig om het zwijgen van bepaalde partijen te kopen. Niet dat ik er op enigerlei manier bij betrokken ben, maar hier kan ik verder niet meer over los laten dan dat de oude naam van éen van de partners een doorslaggevende rol heeft gespeeld. Een valreepconstructie, uitgepuzzeld door de aangetrokken trouble shooter, tevens allerjongste telg met dezelfde naam. Een voorkomende jongen, die een hysterische dwingeland blijkt zodra zijn advies niet direct met praktische stappen opgevolgd wordt.
Nog even en het is 12 uur middernacht en er zal een rust zijn die nergens te vinden is dan in het oorverdovende lawaai van op volle toeren draaiende drukpersen.
De tranen die zullen vloeien zullen zich vermengen met de inkt, die verondersteld wordt het nieuws van morgen zichtbaar te maken.
De belangen van de kinderkamer. Geef me de vijf toonaangevende. Geef me drie uur op internet. Geef me vijf minuten spreektijd. In hedendaagse TVtaal zal ik de achterliggende denkbeelden te kijk zetten in een vernietigend licht dat ik leen van Pythagoras.
Het is 1 uur 's nachts en het licht van het LCDscherm geeft je een rust die je zelfs tijdens je retraite op Sicilië niet ondervond.
Alle dammen breken en tegen de ochtend hebben de tranen je kamer blank gezet.
Ook het liederlijke streven heeft zijn grenzen bereikt. Wat eens het wachtwoord was gaat nu als virus mee met iedere tiende mail die wordt verzonden met gebruikmaking van macrohard. Hé jongen, zat je scheermes nog stevig in de houder vanochtend? Weet dat de heiligen de wapens hebben neergelegd, hun marsloop hebben ingeruild tegen een two-step. Dus – ja meisje, jij ook – trek je plan, is mijn suggestie. Of is dan echt iedereen alles vergeten wat er toe doet?
Het is 2 uur 's nachts en er is een rust die nergens dan in een gefragmenteerde parabool te vinden is.
De tranen verdampen en de waas doet je de ene verkiezen boven de andere.
Dat je moe bent kan ik goed begrijpen; je hebt je laten uitdagen door een speler die onverslaanbaar is. Had je je maar door de natuur laten uitdagen; dat is een medestander die jouw aanzienlijke krachten waard is.
Omdat ik mijn Liefste aan mijn zijde weet, begint een wedstrijd voor ieder die het tegen mij opneemt bij voorbaat met een achterstand.
Het is 3 uur 's nachts en je organen beginnen te zwellen. Je vraagt je af: spreek ik of luister ik? Je antwoord is: beide. Je vraagt je af: spring ik of struikel ik? Je antwoord is: beide. Je vraagt je af: volg ik of leid ik? Je antwoord is: beide. Het is 3 uur 33 's nachts en de rust waarnaar je verlangt, vind je in een te grote maat pantalon die op de mat voor je bed ligt.
Je kunt nu toegeven, dat de respons van het kind je gekwetst heeft, maar om de tranen te laten vloeien was de afwijzing net iets te onpersoonlijk.
Het meisje van tien wordt morgen elf. Wetenschappelijke belangstelling heeft haar een positie gegeven die elementaire navigatie noodzakelijk maakt. Elementaire navigeerders echter zijn zeldzaam geworden sinds metaal vervangen is door PSP2. Het meisje laat zich hierdoor niet ontmoedigen; haar sterrebeeld zal haar aardebeeld zijn. Zij wil actrice worden. Voor haar kadootje mocht ze kiezen tussen Julia Roberts en Robert Wilson. Sorry Bob, het werd de eerste.
En morgen gaat het plaatsvinden – in de verwachting dat het morgen ook gaat gebeuren.
Het is 4 uur 's nachts en er is een rust die nergens dan op een failliete kermis te vinden is.
De ogen achter de clownsmaskers, die gedragen worden door de paarden, zijn griezelig echt. Zou dit misschien komen door de tranen die onmerkbaar vloeien?
Mij lijkt dat ieder ouderbeeld mythisch geproportioneerd is. Ieder moederbeeld en ieder vaderbeeld. Alsof het bloed van de gepokte mens niet warm genoeg is. Alsof het zweet van de gemazelde mens niet geurig genoeg is.
Ik dacht om deze kille dag een 's zomers tintje te geven. En ik dacht dat ik, door deze gele bloes en dit oranje vest te dragen, hierin geslaagd ben.
Omdat ik ervaren heb hoe het voelt om mijn abnormale normaal bevestigd te krijgen, ben ik niet het aangepaste monster geworden wat ik ongetwijfeld geworden was, als ik niet ervaren had hoe het voelt om mijn abnormale normaal bevestigd te krijgen.
Het is 5 uur 's nachts en de raadsheer – grijzend aan de slapen – toost met zijn jongste cliënt op de fortuinen in het verschiet. Er is een rust die nergens te vinden is dan tussen mensen die hun toekomst aan elkaar toevertrouwd hebben.
En vloeien er tranen dan worden ze meteen verzilverd.
Wat een overmoed. Een beetje logisch kijken en je ziet dat de uitersten zich uitstrekken naar alle kanten. Het moeten vele veranderingen zijn die ik gemist heb. Waar kan ik nog ongelimiteerd bij mijn Liefste liggen zonder mij eerst af te moeten melden? De staartstatistiek die als appendix III afgebeeld staat in het Grote Mentaliteitsboek is door zijn onduidelijkheid erg suggestief, dat zul je toch toe moeten geven.
Het is 6 uur in de ochtend en er is een rust die nergens dan in een buitenzintuiglijke orde te vinden is.
De tranen vloeien en onmerkbaar gaat de nacht over in de dag.
Het pauzeoptreden heeft even weinig met de hoofdshow te maken als het kwade met het goede, als het herroepelijke met het onherroepelijke, als het lichte met het zware. Hikalaia heeft zich voor beide presentaties een vrijkaartje laten bezorgen en incognito woont zij zowel het ene bij – het pauzeoptreden, dat op haar hartspier werkt – als de helft van de ander – de hoofdshow, die op haar lachspieren werkt.
Alle tranen van gisteren en vandaag zijn vergoten en morgen is morgen niet meer, want alle angsten zijn verschrompeld.
Ja er zijn nog gebieden, waarin zij die zonder geld zijn in het voordeel zijn. En zij die zonder faam zijn? Ah, die hebben er een benijdenswaardige voorsprong.
Als je zo'n geschiedenis hebt als ik dan ken je de waarde van onbepaalde goederen, zoals je weet dat met houdbaarheidsbeloftes eindeloos gesjoemeld wordt en dat het oppassen geblazen is, zodra er met exacte data geschermd wordt.
Nog 10 seconden en het is 8 uur in de ochtend en met de fantasie zijn de tranen vervlogen zonder enig spoor na te laten. Waarna er een rust is die nergens dan na afloop van een ramp te vinden is.
Op je versluierde vraag is mijn antwoord volmondig ja: er is éen lied dat door alle categorieën heenbrekend het lied van de mensheid is. Een verlicht lied, dus zo goed als compleet ontdaan van verzwarende muziek, zoals de griekse dichter op twee en veertig jarige leeftijd al aangaf. Of er wereldwijd vier en dertig politici te vinden zijn die het vier en dertig regelige gedicht waaraan ik refereer zouden kunnen citeren, vraag je? Hierop is mijn antwoord – tot mijn spijt en daarom niet volmondig – nee helaas. Ondanks de pretentie het leven te regelen, regelen politici een zaak. Vergelijk hun salaris met dat van iemand die het leven regelt en je zult mijn constatering moeten beamen. Wanneer de notie van wat leven behelst compleet zoek is, staan diegenen die in de wieg gelegd zijn om het leven te regelen niet op een winstgevende positie. En ook op deze vragende expressie is mijn antwoord volmondig ja: er zijn er die in de wieg gelegd zijn enkel en alleen om het leven te regelen.
Het is 9 uur voormiddag en er is een rust die nergens te vinden is dan in het moment waarin de dood heeft gewonnen, maar het leven niet verslagen.
De tranen die vloeien zijn nieuw, bezegelen een verbond en zijn sterker dan de sterkste belofte.
De nieuwe leden van het syndicaat hebben het plan opgevat in opstand te komen. De nieuwe leden onderscheiden zich van de oude leden doordat ze pas tweede generatie zijn. Ze zullen in opstand komen omdat hun klacht, dat de oude leden weigeren met de tijd mee te gaan, bij de oude leden geen enkel gehoor vond. Niet de aard van de klacht, maar het feit van de klacht. De gemoederen kookten, er werd een paar dagen hevig elektronisch gecommuniceerd, waarna de vorm die het protest moest krijgen vast stond. Ach ja, de tijd.
Het is 10 uur voormiddag en de duizend en éen takken schrijven een teken waarin duizend en éen gediplomeerden zich spiegelen. Er is een rust die nergens te vinden is dan in het luisteren naar onbegrepen klanken.
En ach ja, de bitterzoete tranen.
Het object – met de uiterste zorg gekozen – is neergezet met de vooropgestelde bedoeling dat een geest er zich een thuis in kan maken. En dit gebeurt natuurlijk ook. En natuurlijk is het een geest die het leven van de levende een stuk gezelliger maakt. Oi-joi-joi de gesprekken die hier plaatsvinden.
Het is 11 uur voormiddag, de wind vindt jouw raam open en verrast je met een geur die je je later herinnert als de geur van de zuidelijkste zee. En deze herinnering bied je een rust waarover je overal en op ieder tijdstip kunt beschikken.
Waar ik vandaan kom is, dacht ik, niet meer dan een paar deuren verwijderd van waar jij vandaan komt. Dus neem ik aan dat het volgende je niet onbekend in de oren klinkt: de weg van mijn huis naar jouw huis is precies even lang als de weg van jouw huis naar mijn huis. Ja, klinkt het bekend? Of anders dit: gesprokkeld hout maakt het vuur niet koud. Aha! Kan de kruik te water?
Volleerde amateurs geven het heft niet gauw uit handen. Waarom zouden ze? Hun voeten kennen de patronen tot in de kleinste details en in de gedrilste maat voeren ze ze uit. Zolang ze onderhoudend zijn en zich geregeld wassen zijn het de volleerde professionelen die mij niet gauw vervelen. Ook al hebben ze amper tanden in hun mond, in mijn huis zijn ze welkom. O wat doet mij dat goed, van mijn huis te kunnen spreken.
Nog even en de zon staat in het zenit en iedereen die geen voorbereidingen getroffen heeft zal verschroeien.
Zolang men zich kan heugen heeft de berg de naam de Weegschaal; een naam die hij ontleent aan een rotsformatie die op de top ervan te vinden zou zijn. Ik formuleer zou zijn, want deze rotsformatie is door velen gezocht door weinigen bezocht; getuigenissen stammen alle uit de overlevering en sateliet noch vliegtuig zijn in staat geweest fotografisch bewijs te leveren voor het materiële bestaan ervan.
Desalniettemin zijn er in de nederzetting, aan het begin van het pad dat naar boven voert, talloze afbeeldingen te koop die gretige afnemers vinden. Zoals ook de stapels droomverslagen, waarin voor de berg een centrale plaats is weggelegd en die verhalen van wonderlijke wensvervullingen.
Het is 1 uur in de namiddag en de natte sporen lijken een gonzend geluid voort te brengen. Rust neemt bezit van mijn hart, twee seconden, en dan jubelt het als het niet eerder jubelde.
De voorkant heeft franjes en de achterkant is kaal. Wat eronder zwemt maakt een hyperactieve indruk, maar dit is een indruk die bedrieglijk is; in een fractie kan het stilvallen naar een snelheid die zich aan het waarnemingsvermogen van het geoefendste oog onttrekt.
Het is 2 uur in de namiddag en er is een rust die nergens dan in een verschroeide stad te vinden is.
De tranen vloeien zonder grenzen, of is dit ook een indruk die bedrieglijk is?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten