martha crijns | lange gedichten: augustus 2020

I
1
Onbekend met de route
Leef ik ratelend
Bederf voordat de reglementen gedrukt en

droog zijn

Hoge wreven jeuken
De sokken zijn van een slecht katoenjaar

Maar ze oogden goed

Wens mij de beste beterschap
Met een minieme verschuiving van de focus op

het verloop

Hier een millimeter resulterend in een kilometer

daar; geen gevaar in afstand

  Ai bandeloze Traagheid
  Kijk mij aan zoals ik jou aankeek
  Met klapperende kaken, afgeknarste hoektanden,

de tong dik en droog

Ja ik slikte de reglementen weg voordat de

woorden fris en welklinkend waren

Ik slofte door de kamer
Begroef mijn stem in vertaalde poëzie

2
Mekkerbarendse glorie leeft sterk
Tussen de kieren
Beraadslaag

De golfslag kabbelt berichten
Laag bij de grond
Volumineus in verlangen

Braakklaar terrein
Zwanger van zwerfzaden
Prille planten ontspruiten
Het is een ruig oord

Volg mij
Volg het experiment
Betreed de triomftrap

Het mag de marmeren zijn
Het mag de begraasde zijn

Lach met de wind

Sterke sterren navigeren door het luchtruim
Beloof mij dat je zult volgen
Vergeet het verdriet

Mekkerbarendse glorie trilt laf
Lillend

Word gewaar

Ja de golfslag breekt en breekt en breekt
Ontroerend levenloos ligt de Ledenpop, vol

mekkerbarendse geheimen
lijkt het – want jij en ik weten beter

Zuigend de mond, rond gevormd, wijdopen de

neusgaten
De vingers gespreid – hoe doorschijnend zijn

de nagels nog
Was dat Mensje week en strijk haar met

poederparfum

Gekleurde vellen golfkarton
De snippers liggen bijeengeveegd
De snippers moeten opgeraapt
Rijg ze aan een ijzerdraad
Dompel ze onder water
Breek het éennachts laagje ijs

Betreed met mij het stromenland, waar
Brem groeit naast brem
Bibberige stemmen de hoogste noot pakken,
achteroverhellend met gesloten ogen

De mama's van de mama's hebben hun laatste

lied nog niet ingezet

Zie, de onderstroom
Meandert eigenzinnig
Vermengt zich met de bovenstroom die–niets

gewend–al snel

in een ronkende roes zijn bedding verlaat

Maak de bezem los
Laat aan de nieuwe oever de rijzen wortelen
Dat moet toch te doen zijn?

Beloof mij

Dat je niet met paniek zult reageren op de

stilte

De geaccentueerde lijn blijft schijnen in het

donker
Geloof mij
De gebrokkelde rand straalt warm
Voel het en volg

Concentreer je op de facetten die bepalend zijn

voor een verloop
De facetten die het uitzicht benemen
Als altijd passief

Wist mama wat papa wilde?
Wist jij, lieve Letterpop, hoe jij wilde?
Was er een moment waarop jij diegene was
waarin jouw worden kon wortelen?
Nee hè? Afgebroken in de knop ben je
En met veel zorg heb je je gestekt in

bijeengesmokkelde aarde

Het schattige scharlaken schroefje
Wordt bijgeleverd bij aanschaf
Van het guitige geitengrijze hoefje

Ja kom lekker Snoepje
Dan mag je in mijn warme mondje
En ik zal op je sabbelen
Tot er niets meer van je over is

De vluchtende is ingedamd

Passen op deze plaats passen

Wuiven met de romp

De hand tastend het gezicht

De jukbeenderen laten zich weer voelen

De pretogen bevriezen bij de aanblik van de

vulkaan
Beweeg je mee, lief Feestbeest
Schater met open keel en ontspring de lavadans

Waar de liefde regeert, regeert niet de trots
Schelporige kruipslakken polijsten de rots
Blanco? Nee!
Polieppatronen verschijnen bij het verschijnen

van de maan
en verdwijnen bij het verdwijnen van de maan

Spaar dus je tranen, lieve Melancholica
De zon zal door blijven breken

De zon die de liefde in kleur zet

Kus je rustig tijdens het nachtelijke wachten
Je voeten warm in een bruisend bad

Vetvreten aan ongebakken deegrollen, is dat

wat voor jou, lieve Mol?

Vetmesten met laboratoriumresten verpakt in

vetvrij sierpapier, ga je hier wel voor?

Lovende woorden bekoren je nog steeds, is

het niet, lief Graafbeest?

Belijd je medeleven en trek je terug

Met een macaroniekoek in de ene hand en in de

andere een boek loop je, lieve Letterkop, een

rondje door je kamer

Daarna nog een rondje en nog drie rondjes en nog

acht rondjes
En dan van voor af aan, opnieuw
Dan–omdat je samenwoont met een vetplant–leg je

de koek op een stoel

Of–omdat je samenwoont met een hond–leg je het

boek op de koelkast

Maar–omdat je ook samenwoont met een poes–leg je

beide op de vloer

in de nabijheid van het snoer dat de knuffellamp

met het stopcontact verbindt

Zo, voel je je nu een beetje beter?

  Passen op de plaats passen
  Wanneer rood rood rood de bomen
  Passen op de plaats passen
  Wanneer
  Dromen dromen draaien
  Fraaie fraaie gazellen stikken in knellende

knellende strikken

  Passen op de plaats passen
  Wanneer de romige romige melk
  gegoten over verwelkte verwelkte narcissen
  de frisse frisse kinderen doet zinderen in

de friste friste noorderwind

  Passen op de plaats passen
Wanneer buitelend buitelend de bijen
  Passen op de plaats passen
  Wanneer
  Keien keien keien zoemen
  Doem doem doem de kraaien
  Laaiende haaien duiken in fuiken
  Buikige kruiken barsten in de zuinigste

zuinigste ochtendzon

Twijfel niet, lieve Letterkop
Wuif de vijf verbazingen vaarwel

Soepel in de pols richting deur
Stijf in de pols richting raam

Bestuif het aanbeeld met kaneel
Besprenkel met gezoete melk
Schakel de ventilator aan en laat de mieren vrij

Stel je nu voor, dat
Je handen hebt en je de palmen ervan tegen elkaar

wrijft
Je voeten hebt en je op je tenen balancerend

zuigende geluiden voortbrengt

Je leeft aan gene zijde van de afspraakgrens en

blij bent

Nee twijfel niet, jij Letterpop
Prent de vijftien fragmenten in je kortetermijn-

geheugen en blaas tegen de hoge toren

Selecteer de stenen en plaveid het laatste

stukje ruige heide

Rol nu het aanbeeld naar buiten
Plet de druif
Afdekken met een eikeblad
Leg de tak apart

Zo ver mogelijk van de duivenveer vandaan

Blaas tegen het hoge paard

Stel je nu voor, dat
Je ogen hebt en je ze opent
Je wangen hebt en je ze wit met gekoeld krijt

De lieflijkste onderstromen werken zich

watervallend een weg
  Geheugenkiezeltjes dreigen los te laten

  Hup hup hup
  Geitebok je lokt mij
  Ik hoor je hoefjes
  De plukjes van je vacht–verstrikt in de

stugge struik–verraden je

Ja verderop staan de blaadjes er heel wat

sappiger bij
Maar het zijn er niet genoeg vrees ik, voor

  ons allebei

II
1
Laaf je aan de fonteinen die ontspringen aan

de voet van de vulkaan en je zult

jubelen met de onhoorbare vogels,
bedrogen worden door de berekenbaren,

bouwvallen opvangen en reconstrueren met

voortijdige fantasie

  Brandkranen druppelen na
  Het feest is geblust
  Ging jij alleen naar huis, lieve Dierbare?

  Wat is het lekker warm thuis
  De rode gloed gloeit na
  Kleine woordje ontsnappen aan je lippen,

kruipen direct naar mijn borst

Banntie Banntie Banntie

  Zweef mee met Mama Coma

Banntie Banntie Banntie

  Betreed het onbetreden terrein

  O wat ben je mooi, stoer gaand over dit

ongebaande pad
  Zo kende ik je nog niet
  Deels springend deels glijdend deels zwevend ja

Banntie Banntie Banntie

  Voorwaarts in galop

  O maar je bent ook ondeugend – je verkiest je

eigen teugels!
Nee, wij komen nergens wanneer jij je zo wenst

te gedragen
Wij hadden een afspraak of ben je dat vergeten?

Banntie Banntie Banntie

Het nest valt uit de boom met de plastic kersen
Die plastic kers was een verboden vrucht maar

bleef wel lang vers

Brandkranen te over, opgesteld op de meest

onmogelijke plaatsten
Heeft hier een torrenbrein achter gezeten?
Met gebroken veugels kruipend in het mulle zand

de lokaties aangevend?

  Wat een prachtige tekening
  Wat een delicate nuanceringen
  Wat een dwingend patroon staat er beschreven

  Ja blijf het hekwerk volgen tot aan het open

veld
En wanneer je nu over je rechterschouder kijkt

kun je nog net je huis zien

  zoals je het nooit zag
  O wat is het een lekker warm huis
  Tot op deze afstand voelen wij het
  Nu duiken voor de zwerm torren
  Daar waren wij niet op bedacht
  Ze zijn prachtig getekend
  Wat een delicate nuanceringen
  Wat beschrijven ze een prachtig patroon

Banntie Banntie Banntie

  Lieve Dierbare, ben je al gewend aan al deze

wendingen
  die je brengen tot aan de rand van je verstand?
  Versta je nog wat je verstond?

Banntie Banntie Banntie

  Leg je lever droog ter voorbereiding van een

volgend feest

Speel met de kaarten die je vond op de bodem van

je bloed en je zult

geuren met de kleurloze planten,

bedrogen worden door de jaartallenden,

etiketten stikken op losgetornde stukken van

gehuurde feestkledij

Het ravijn is nu wel erg dichtbij
Terwijl alle pretparken bij opbod verkocht zijn

en vernietigd daarna

Slechts de bouten en de moeren zijn met zorg

bewaard en gecatalogiseerd daarna

  Je hebt de expositie ervan toch gezien?
  Was het geen trieste affaire?

Banntie Banntie Banntie

  Hunker met mij naar met glorie geplaveide paden,

waar het schijnsel van de lantaarnpalen

in schoonheid wedijvert met onderwoekerende

struiken
  Prachtig getekende schaduwen werpend
  in dwingende patronen
  vol delicate nuanceringen

  Gesteld dat de vulkaan nu uit zou barsten
  Zou je schreeuwen? wegrennen? verstijven?

een pose aannemen? die gefotografeerd in

polyfone kleuren zijn boodschap zendt naar

nieuwsagentschappen;

een bericht voor in een natijdige kalender?

  Ach wat een verdrukkende drukte
  De schijn is exclusief, dat weten we toch?
  Schaduwpijnen dienen niet geconserveerd maar

geconsumeerd te worden

Dus laten wij ons storten in het verderf van

onze erfenis
Hebben de lantaarns hun wedloop met de realiteit

niet de een na de ander gestaakt?

De roep van het bloed overstemt het plan

Wees bereid te sterven, lieve Jij
Als cellenconstructie ben je mij dierbaar in

je huidige vorm
Maar om mij te onthechten hoef ik mijn wezen

geen geweld aan te doen

Het is als het ware éen van mijn natuurlijke

staten
  Schrik je daarvan?

Banntie Banntie Banntie

  Berekenbare breekbaarheid is geruststellend
  Ware waarheid is geruststellend
  Leef je met mij mee?
  Ik leef met jou mee, lieve Dierbare, daar kun

je van op aan

Banntie Banntie Banntie

Ik ben je niet vergeten

Op de meest westelijke oever staan de Schapen naar

de ondergaande zon te staren

De overstroming was eerverleden zomer en ook de

winter die erop volgde was zwaar

Nu is de binnenbrand geblust,
maar het huidige ritme dient strikt te worden

aangehouden wil de boom niet vervreemden van

haar vrucht

O breed was het draagvlak toen de ramp nog recent

was, maar inmiddels zijn de belangen gewijzigd

Banntie Banntie Banntie

Leg je blaas droog ter voorbereiding van een

lange nacht

Scheepjes varen over de baren
En wat massief is slaat lek tegen wat vloeibaar is

Komt er ooit een einde aan deze wandeling?
Nee ik zal nu niet beginnen te huilen, lieve

Dierbare
Ik zal mij concentreren op iedere stap
Vanaf nu geen pauzeperiodes meer, ook al straalt

de boekenkast nog zo lekker warm

Van vloer tot plafond breekbaarheid die te

berekenen is
Gemiddeld achtenveertig details per plank maakt

een totaal van vijfhonderdachtentwintig

natuurlijke staten

  Dat overdondert je hè?
  Ja ik geef het toe, ik heb geleefd als een geest

Hakken Hakken Hakken

  De wapens strak trekken of wegwerpen
  En oké muziek dan maar. Zingen
  De wijs van de wijzen,
  het leed van het verleden,
  de samenhang van het onsamenhangende

  Wat bezielt de stervenden?
  Wat zal jou bezielen als je sterft?
  Want sterven zul je
  Zijn alle stervenden even sterk?
  Zijn alle stervenden even zwak?
  Aan de meest oostelijke oever ontwijken de

Karpers de wrakstukken

De lucht is zeldzaam groenig, wat–zo heb ik mij

laten vertellen–eens iedere twee miljoen

etmalen het geval is

Op ochtenden als deze is het niet raadzaam

je af te scheiden van het collectief

dat je door het lot aangewezen is geworden als

het jouwe
Nee ik begrijp lieve Dierbare, dat het raadzaam is
deze ochtend te mediteren op de overeenkomsten

tussen mij en het collectief

dat mij door het lot aangewezen is geworden als

het mijne

  En om mee te leven met de stervenden
  De volgroeiden zullen doen groeien. Ja
  Regenbuien buitelen over elkaar in de tijdloze

dimensie
Cellenstructuren desintegreren en herformeren
Rotte zooi voedt vruchten die zullen voeden en

bederven en voeden

  Primaire kernen krimpen kermend. Verstoffen
  Samen zullen wij deze berg bedwingen
  Hadden wij niet altijd al het geluk aan onze kant?
  Kijk hoe ik mijn voetjes nu stevig neerzet, diep

ademhaal, diep mijn hakken duw in deze rode aarde

  Ik ervaar het gevaar en ja ik zing luid. Opgelucht
  Ai deze barre tocht maakt nog een bard van mij!
  Vanaf hier ga ik dansend
  Eerder stierf ik niet, ik bedierf gewoon
  Maar vanaf dit punt laat ik onbedaarlijke zin zien
  Dat kan

De geur van de rozen vermengt zich met die van

de hyacint

Waar de wanen elkaar raken ontmoet de macht

zijn onzinnige werkelijkheid

Het berekenbare getal regeert
De stakkers die zich herkennen in het verhaal

van allemaal bepalen de maat

Maar ik zal jou vertellen dat mijn motieven

zuiver waren
Was ik dienstbaar dan was het zuivere

dienstbaarheid
Was ik nieuwsgierig dan was het zuivere

nieuwsgierigheid

En mag ik jou er voorts aan herinneren dat

de baan die ik ben gegaan zelden raakte

aan een collectieve waan?

En als ik dat kan–en ik zie er toch echt niet

onaardig uit–dan kun jij dat toch ook?

Ik ben toch niet als enige daar geweest waar

verwekkende en afstammende inwisselbaar bleken?

Lieve Dierbare, ik vertel je toch geen geheim

wanneer ik onthul dat jij onder je kleren

even naakt bent als ik?

Heb jij nooit de dode gezien die in foetushouding

klaar lag om in verstofte vorm verder te bestaan?
  In jou en door jou en met jou
  En in en door en met iedereen die jou omringt
  Ontroert dit afscheidsbeeld je niet?
  Ontroert deze verstofte vorm je niet vruchtbarender
  dan de steriliteit van de stralendste fotolach?

  Ah laten wij nu even rusten
  Dat dit–wat wij hier nu meemaken–even op ons

in kan werken
Ik heb inmiddels wel begrepen dat aan deze tocht

nooit een einde zal komen

  Ja wij hadden het geluk altijd al aan onze kant!
  Kom, even plat met onze rug op deze rode aarde
  Sluit je ogen en laat de informatie die nu door

je spieren opgenomen is

  doorvloeien in de rest van je organisme
  O dit is bedwelmend
  Loom word ik, vredig, gevuld
  Ik maak contact met het externe bestaan
  Met daar waar geen waan ooit is gegaan
  Wat een feest, wat een feest, lieve Dierbare

ben jij hier al eerder geweest? hier,

waar geen middelpunten zijn?

Twee Zwerfkeien, bewegend in het schemergebied

tussen binnen en buiten

Laten wij kijken of wij een paard kunnen vinden

dat ons gezelschap wil houden

En ook al kunnen wij er geen vinden,
wij gaan ons niet schuil houden in de flat vol

met afgezaagde levens

Dat was deel van de afspraak of was je dat ook

vergeten?
  O je glimlacht, dat vind ik fijn
  Vertel mij
  Waarom sluiten ze zich daar vrijwillig op?
  Waarom begraven ze zich in het ene en het

andere ding?
Waar staren ze naar als in hun ogen die glans

verschijnt?

Banntie Banntie Banntie

Knoop je vest dicht, het gaat nu een stuk kouder

worden

Tierelantijnen verfijnen de grove bokaal
Peterselie in overvloed
De Liefste zal smullen

Stel je voor lieve Dierbare, je bent een kat

met een vacht van robijnrode bovenharen en

violette onderharen

Stel je voor, je bent een kat met een vacht

van appelgroene bovenharen en indigoblauwe

onderharen

Stel je voor, je bent een hond zonder benen

die ligt in de armen van een man

voor wie een dagelijks geluksmoment met jou

levensnodige voeding is

Nu niet de fout begaan direct overenthousiast

te worden
Alles wat voorbij komt zijn niet meer dan

prille aanzetten tot vermoedens

Geef de tijd de tijd
Pas als het gaar is zullen wij weten of het

waar is
In de tussenliggende periode echter zal niemand

het je kwalijk nemen

  indien je je pretpasjes polijst
  Zeker ik zal je bemoedigend aanmoedigen
  En–wie zal het zeggen–komt het ooit nog eens

tot een duet
  Is dat geen leuk vooruitzicht?
  Ik dacht het wel
  O je voelt je onder druk gezet, nee pret en

druk gaan niet samen

Banntie Banntie Banntie

Laten wij wat wij nu nog aan voedsel hebben

in ieder geval delen
Misschien heb ik iets wat jij lekker vindt en

heb jij iets wat ik lekker vind

  Dat kan

  Ach dit gebakkelei vermoeit je?
  Zeker, de lucht is blauw dat zie ik, de vogels

jubelen dat hoor ik

Dus ik zal je nu verder mijn confidenties

besparen

Wij zullen ook alle energie die ons vandaag nog

rest nodig hebben

om voordat de zon ondergaat een prettig bedje

te vinden

Oké spring mee met Mama Coma
Ik heb er alle vertrouwen in dat het ons gaat

lukken
om na een verkwikkend verblijf in de nachtelijke

psyche
  fris en klaar te zijn voor het feest van morgen
  O je had dat nog niet gehoord?
  Ja lieve Dierbare, morgen een feest
  zoals er nog niet eerder een is geweest
  En wij zijn ook uitgenodigd, jij en ik
  Is dat geen leuk vooruitzicht?
  Ik dacht het wel

Woest woest springen,

woest woest glijden,

woest woest zweven ja

Wat een rommel op de kolderzolder
Het valt niet mee om tussen de hopen vuurpijlen

te manoeuvreren,

éen onbehouwen beweging en de boel zal ontploffen
Ow jha, jouw zuchten verlichten mijn route, doen

mij het gevaar verstaan

  Hoe schattig en onschuldig het is
  Aah, laat mij leunen op jouw kreunen,
  laat mij trachten te lachen om jouw klachten

  Mijn klachten heb ik in bruikleen gegeven
  Tegen een goede prijs–dat mag ik wel verklappen
  Een aan te raden constructie, maar niet zomaar

voor iedereen toegankelijk:

Kattebelletje verzamelen en catalogiseren daarna
Inpakken in met fluweel beklede kistjes en

tentoonstellen daarna
Negen lokaties met ieder een essentieel

verschillende natuurlijke staat

Per lokatie met een verborgen camera
het gezicht van éen van de toeschouwenden

fotograferen

De negatieven handgroot afdrukken op lappen

katoen–kussensloopformaat–en de aldus verkregen

beeltenisvlaggen laten wapperen in de nachtwind

Twintig nachten bij een kracht van vijf en een

richting zuidwest

Uiterste pauzeperiode tussen twee wappernachten

negen etmalen, zodat de totale periode

nooit de hondertachtig etmalen overschrijdt

Indien tijdens de operationele periode
kracht en richting langer dan negen etmalen niet

aan de gestelde condities voldoet

dan dient iedere beeltenisvlag op de navolgende

wijze behandeld te worden:

Negen opeenvolgende nachten het hoofdkussen

overtrekken met éen van de negen vlaggen,

beginnend met de vlag die het nummer 1 draagt

en eindigend met vlag nummer 9

De lippen drukken op het voorhoofd van de

beeltenis,
het voorhoofd drukken op de mond van de

beeltenis
en in slaap vallen met de gedachte

'wat ben ik alleen'
's Ochtends na het wakker worden de vlag

opvouwen, dusdanig dat de beeltenis verdwijnt

Het vouwsel besprenkelen met een bloemenparfum

naar keuze

Nu met ontspannen lippen en gecontroleerd

middenrif blazen, achtereenvolgens

richting bovenkant van het leven, richting

onderkant, richting achterkant en als laatste

richting voorkant

– hand houden op de plaats waar in het vouwsel

de beeltenis vermoed wordt

Vorm de gedachte

'bedankt voor uw prachtige gezicht'
Met een energiek gebaar het vouwsel opgooien

en laten liggen hoe en waar het terechtkomt

Voor diegenen echter die het sterven slechts

aan anderen overlaten

is er hoe dan ook geen enkele hoop

Ook al brengen ze de tegels tegelijk met de

bonbons terug

Ook al weren ze vreesaanjagende praatjes over

jagers en geweren
Ook al kruimelen ze kruimige aardappels en poten

ze deze in potaarde
Ook al brengen ze bewondering op voor die

wonderbarende baarmoeder
Ook al pleiten ze voor de pleitbezorgende die met

zorgeloze inzet pleit

Ook al schrijven ze in spiegelschrift berichten

op bewegende gezichten

Waterlanders en vuurlanders bereiken elkaar
Meteorieten versieren haar voetafdrukken
Ook in de stad kan het stil zijn

Banntie Banntie Banntie

  Woest woest woest de wind
  Zoek beschutting achter de schutting
  Mijn bloed zo onstuimig dat de tinteling mijn

huid verbrandt
Druk je oren plat tegen je hoofd lieve Dierbare,

want woest woest woest de wind
Vond je jouw bestemming, toen

het door jou verwekte kind ter wereld kwam?
toen het groeide en stierf en voedde en weer

groeide?
Verwarm met je handen je tanden als je lacht,

deze kou is niet mis

Nog even en wij zullen de wind in de rug hebben
Dan zal het gedonder van het water heel anders

klinken, neem dat maar van mij aan
  Is dit geen ongehoord geluid?
  Pas op, de rand wordt steeds smaller
  Fijn dat wij samen zijn!
  O ja, fijn dat wij samen zijn!
  Ervaar jij dit ook zo?
  Ja neem jij nu de teugels ja!
  Ja ik zal je volgen
  Zie je, dat pad had ik niet gezien
  O je volgt het hondenspoor, nu zie ik het
  Heb jij het water ooit zo hoog zien staan?
  Springen nu en glijden
  O woest woest woest deze wind
  Mijn voeten raken amper nog het zand
  Het lijkt wel alsof wij nu echt zweven, alsof

wij niets wegen!
  Kijk hoe het gewicht van mijn gezicht vervliegt
  O mijn ogen branden
  Het zand geselt mijn gezicht, of is het de wind

die het zand geselt?

of is het het zand dat met de wind speelt? en

breken wij dit spel?

Kun je wat harder schreeuwen, ik hoor je antwoord

niet
Je kent toch alle verhalen die verhalen wat zich

hier zoal afspeelt?

En had je op basis van alle verhalen die verhalen

wat zich hier zoal afspeelt

verwacht wat je hier nu meemaakt?
Wat jij meemaakt en wat ik meemaak en wat wij

meemaken?
  Is het niet–in éen woord–wonderlijk?
  Of–in éen ander woord–verpletterend?
  Ben je nog bij mij?
  Stoer gaand tegen deze verwoestende wind?
  Deels niets vermoedend deels achterdochtig

  Nee je bent nu niet stout meer
  Lief lief Troeteltje
  Laat je groeten
  Laat je voeten kussen
  Op de wreef en tussen je tenen
  En dan verder langs je enkels
  Tot je je lichaam voelt als een warm bruisend bad

III
1
  Mijn mama is dood
  Een vuurpijl als een staaf dynamiet is afgegaan
  Een explosie van onberekenbare grootte
  Het hele landschap éen ravage
  De wrakstukken verzamelen en reconstrueren?
  Niet mogelijk! Dit is het nieuwe landschap!
  Het oude landschap is voorgoed verdwenen

  Dag lieve mama, dag lief monster
  Ik haak af
  Ik zweef niet verder mee
  Ik leg mij op deze rode aarde
  en laat de informatie die mijn zenuwen opgenomen

hebben
  doorvloeien in de rest van mijn organisme

  Dag lieve mama, dag lief monster
  Hier scheiden zich onze routes
  Ik glij niet verder mee
  Ons duet was kort en verheven
  Het afscheid is verpletterend
  De opstand zal zacht zijn
  Ja nu al ervaar ik het
  Achtergebleven op deze rode aarde

voel ik mij niet verlaten,
  voel ik mij geborgen,
  weet ik mij gevoed door mijn dode dode mama

  Ik zal naar haar kijken
  Ik zal kijken naar het gezicht zonder gewicht,

zodat mijn herinneringen

  mee tot as zullen vergaan

Banntie Banntie Banntie

  In het gruis zal mijn thuis zijn
  In mijn huis zal vrede zijn

Zullen de mooie meisjes dansen? Zullen ze huppelen

over het zand?
Hoe liggen achter en voor de kansen? Hebben we ijs

of hebben we brand?

Was de heuvel stug en steil? Hakte hij met botte bijl?
Was de hof vol zon en zang? Waren de druiven zoet

of wrang?

Perenbomen krommen knoestig in de tuin der zeven

lusten

waar mama papa kuste

onnozel en oprecht

Het blussen van de brand in haar buik was een klus

die buiten elk scenario om moest

Het is toen dat de paarden zijn verdwenen uit

het laagland

om nooit meer terug te keren

Vertrokken zijn ze naar de besneeuwde toppen van

het rotsgebergte,

waar ze zich vermengd hebben met de stenen

Een nog ongecatagoriseerd ras ontstond

dat past bij deze onherbergzame streek

Waar de lucht naar peper en mint smaakt

en de ijskristallen melodieën doorgeven die

helderder klinken,

naarmate in het oor van de toehorende kennis en

liefde éen stem zijn

Het zijn de prachtigste wezens die hier wonen

– zo doen getuigenissen vermoeden

van die enkeling die deze streek bereisd heeft

en terugkeerde

Het zijn deze teruggekeerden

die de Banntie vermorzelen met éen enkele blik

Gelukkig dat ik het geluk altijd al aan mijn

kant had

want het is uiterst zeldzaam dat iemand terugkeert

En nog zeldzamer is het dat een teruggekeerde

–die overigens nooit langer dan zeven etmalen

blijft–

deze glimlach toont

Getuige te mogen zijn van deze glimlach

is sereniteit voorproeven

die in het verschiet ligt

Slechts bereikbaar in de nabijheid van een dood

die volgt op zeven keer gestorven te zijn

  Passen op de plaats passen
  Wanneer de zwarte zwarte aarde as baarde
  Passen op de plaats passen
  Wanneer verdriet over een griet die verscheen

en verdween en verdween en verdween

een lied zoekt

Op de prairie woont een meisje

Assy Antje is haar naam